-PREVIEW-

posted on 27 Mar 2010 11:17 by houraidollz

-คำเตือน-

แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้แต่งขึ้นโดยจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น และเนื้อเรื่องของแฟนฟิคเรื่องนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักขงโทวโฮวโปรเจ็ค(東方)และเซี่ยงไฮ้อลิสเกนกาคุดัน（上海アリス幻樂団）แม้แต่อย่างใด

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

..... ที่นี่คือ ดินแดนแห่งฝัน เกนโซเคียว...

ณ ที่นี้ มนุษย์และโยวไคสามารถมีชีวิตร่วมกันอย่างสันติ.....

...ซะที่ไหนล่ะ โยวไคนั้นส่วนใหญ่แล้วจะทำร้ายมนุษย์หรือทำความเดือดร้อนอะไรต่างๆก็เพียงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น(แต่โยวไคที่คอยเอาใจใส่คนอื่นก็อาจจะมีบ้าง)

และความเดือดร้อนต่างๆที่โยวไคหรือสิ่งที่ไม่ใช่โยวไคสร้างขึ้นจนเป็นปัญหาใหญ่ในเกนโซเคียวนั้นก็จะเรียกว่า เหตุวิปลาส ซึ่งโยวไคที่สร้างเหตุวิปลาสต่างๆนั้นก็เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวรึ เป็นเพราะเพียงความไม่ค่อยรู้เรื่องในเกนโซเคียว แต่ส่วนใหญ่ก็ทำเพื่อผลประโยชน์ของตน

แต่ทว่า เหตุวิปลาสเหล่านี้ที่โยวไคสร้างขึ้นก็จะต้องมีผู้ที่คอยคลี่คลายเหตุวิปลาสเช่นกัน หนึ่งในตัวอย่างนั้นก็คือมิโกะ แห่ง ศาลเจ้าฮาคุเรย์ ซึ่งมิโกะในศาลเจ้าฮาคุเรย์นั้นแต่ละรุ่นมีความสามารถในการกำราบโยวไคและคลี่คลายเหตุวิปลาสได้อย่างยอดเยี่ยม ถึงแม้ว่าปัจจุบันจะเริ่มมีพวกมนุษย์ที่ทำงานเลียนแบบมิโกะและก็ออกไปกำราบโยวไคบ้างก็ตาม(สีขาวๆดำๆ รึเขียวๆฟ้าๆ)

ณ ปัจจุบัน ตอนนี้ยังไม่มีเหตุวิปลาสเกิดขึ้นหลังจากเหตุการณ์เรือสมบัติที่ลอยบนท้องฟ้า

ไม่มีหมอกสีแดงที่ทำให้แสงอาทิตย์ส่องไม่ถึงพื้นดิน....

" ชั้นออกไปล่ะนะ อย่าโดดงานล่ะ" แพทชูลี่ โนวเลดจ์ แม่มดที่ปกติอาศัยอยู่ในหอสมุดของบ้านมารแดง วันนี้ใส่เสื้อวอร์มออกไปข้างนอกและพูดกับยามพิทักษ์ประตูแห่งบ้านมารแดง

"ค่าไปดีมาดีนะค้า" หวง เหม่ยหลิง สาวน้อยผู้ใส่ชุดแบบจีน ผู้เป็นยามพิทักษ์ประตูแห่งบ้านมารแดงตอบรับแพทชูลี่

"....." หลังจากที่ร่างของแพทชูลี่หายไปจากสายตาของสาวน้อยชาวจีนแล้วเธอก็หาวพร้อมกับพูดอะไรบางอย่างออกมา

"ฮ้าวว พอเช้าแล้วง่วงเป็นบ้าเลย ชั้นเองก็ทำงาน24ชั่วโมง ทำไมถึงไมให้เวลานอนบ้างน้า" พูดแบบนั้นไปแล้วสาวน้อยชาวจีนก็เริ่มดิ่งลงสู่นิทราไป

"เดี๋ยวเมดก็คงมาปลุกเองถ้าถึงเวลา..ล่ะมั้ง" เธอคิดอย่างนั้นโดยที่ไม่รู้สึกตัวเลยมีอะไรบางอย่างกำลังบินเข้าหมายหัวเธออย่างรวดเร็ว...

ไม่มีฤดูหนาวและหิมะที่หนาวเหน็บยืดเยื้อ

ตำหนักหยกขาว ฮัคคุเกียคุโรว หิมะก็ละลายหมดแล้ว ย่างก้าวสู่เดือน4ที่แสนวุ่นวาย

"แต่ถ้าจะพูดให้ถูก คนที่ยุ่งจนสายตัวแทบขาดในที่นี่เนี่ยเหมือนจะมีแต่ชั้นยังไงไม่รู้นะ.." คอนปาคุ โยวมุ คนสวนแห่งตำหนักหยกขาวบ่นพึมพำระหว่างนำของว่างไปให้เจ้านายของเธอ

"งานสวนกับงานสอนวิชาดาบให้ท่านยูยูโกะเนี่ยก็เหนื่อยพอแล้วแท้ๆ พอเข้าฤดูใบไม้ผลิยิ่งเหนื่อยเข้าไปใหญ่"เธอก็ยังบ่นไม่หนุดจนกระทั่งตอนนี้เธอกำลังอยู่หน้าห้องของเจ้านายของเธอ โยวมุลงนั่งคุกเข่า "ท่านยูยูโกะคะ ของว่างได้แล้วค่ะ"

"อ้าวได้แล้วหรอจ๊ะ เข้ามาเลยสิ" ไซเกียวจิ ยูยูโกะ นายหญิงแห่งตำหนกหยกขาวที่กว้างใหญ่ตอบรับและอนุญาติให้คนสวนของเธอเข้ามาในห้อง

"ไหนๆวันนี้มีอะไรเอ่ย" ยูยูโกะถาม

"วันนี้เป็นโยวคังชาเขียวค่ะ" โยวมุตอบพร้อมกับเสิรฟจาน

"เห วันนี้มีอะไรหายากซะด้วยนะเนี่ย" ยูยูโกะมองดูที่จานแล้วเอ่ยขึ้นมา

"แฮะๆ โยวคังชาเขียวนี่ทำยากพอสมควรเลยล่ะค่ะ แล้วก็ถั่วแดงที่ใช้ทำนี่ก็เป็นของดีมากเลยค่ะ..ถ้าถูกปากก็จะดีใจมากเลยค่ะ" เธอยิ้มดีใจที่เจ้านายของเธอชมขนมของเธอ

"เอ๋ ชั้นหมายถึงดอกไม้วางประดับน่ะหายากดีนะ เท่านั้นเอง ถั่วแดงน่ะถ้าไม่กินก็ไม่รู้นี่นาว่ามันหายากรึเปล่า" เธอตอบพลางยิ้มแล้วก็เหน็บแหนมคนสวนของเธอ"

"....."หน้ายิ้มของโยวมุสลายไปในพริบตา

"ง่ำๆ" "ง่ำๆ" ยูยูโกะเริ่มทานขนมที่อยู่ตรงหน้า

"เอ่อ รสชาติเป็นอย่างไรบ้างคะ ท่านยูยูโกะ" โยวมุถามเมื่อยูยูโกะกินขนมจนหมด

"เหม็นชาเขียวไปหน่อยนะ^^"

"...."

ไม่มีกลางคืนที่นอนเท่าไหร่ฟ้าก็ไม่สาง

"เจ้าหญิงคะ ได้เวลาอาหารเช้าแล้วค่ะ" ยาโกโกะโระ เอย์ริน หมออัจฉริยะที่หนีออกมาจากดวงจันทร์เรียกเจ้าหญิงของตน

"งือ...... อีกแปปนึง....อีปแปปเดียวก็จะเคลียร์แล้ว....." โฮวไรซัน คางุยะ เจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงงัวเงียที่ไม่ได้อดหลับอดนอนจากการเล่นเกมตลอดคืน

บู้ม บู้ม บู้ม ติ้งต่อง !!All Clear Congratulation!!

ซักพักแล้วเจ้าหญิงก็ออกมาจากห้องของตนพร้อมกับเอย์ริน

"อืม ภาค12.5นี่ค่อนข้างยากเลยล่ะ เมื่อไหร่ภาค13จะออกมาซักทีน้า" ระหว่างทางเจ้าหญิงเริ่มบทสนทนากับเอย์ริน

"เจ้าหญิงคะเอาแต่เล่นเกมไม่ได้นะคะ" เอย์รินว่าคางุยะเล็กน้อย

"แต่ถ้าไม่ให้เล่นเกมแล้วจะให้ทำไรล่ะ"คางุยะเอ่ยถามเอย์รินมา ชีวิตเป็นนิรันดร์ของพวกเธอนับว่าว่างงานมากจริงๆสำหรับเจ้าหญิงที่ไม่ต้องทำอะไรอย่างคางุยะ

"อืม..ออกไปเดินเล่นข้างนอกล่ะคะเป็นไงบ้าง"

"ออกไปข้างนอกน่ะก็มีแต่ไอ้ตัวน่ารำคาญคอยไล่ตามน่ะแหละ ฮึ อ่อนก็อ่อนมาสู้กับชั้น ไม่ได้ดูระดับเล้ย" คางุยะเอ่ยถึงใครบางคน แล้วระหว่างทางคางุยะและเอย์รินก็ได้พบกับ..

"อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านอาจารย์ อรุณสวัสดิ์ค่ะเจ้าหญิง"

"ซาหวาดดีค่ะท่านเอย์ริน ซาหวาดดีค่ะเจ้าหญิง" เรย์เซ็น อุดองเกะอิน อินาบะ กระต่ายดวงจันทร์กับ อินาบะ เทอิ กระต่ายโลกนักต้มตุ๋นทักทายเอย์รินและเจ้าหญิง

"อรุณสวัสดิ์เทอิ อรุณสวัสดิ์อุดองเกะ"

"อรุณสวัสดิ์ อินาบะ แล้วก็อรุณสวัสดิ์ อินาบะ"คางุยะและเอย์รินก็ทักทายตอบ

ไม่รู้เลยแฮะว่ากำลังหมายถึงอินาบะไหน เรย์เซ็นคิด เพราะเจ้าหญิงของเธอไม่สนว่าเป็นใครขอแค่เป็นกระต่ายก็จะเรียกว่าอินาบะหมด

"จะว่าไปเอย์ริน อาหารเช้านี่อะไรหรอ" คางุยะหันไปถามเอย์รินอีกรอบ

"หม้อกระต่ายน่ะ" เอย์รินตอบ

"อ๋อ หม้ออินาบะ" คางุยะพูดพลางมองไปที่เรย์เซ็น

"!?"

ไม่มีดอกไม้ที่บานเยอะเกินไป

"เห้ออน่าเบื่อจังเลยน้า" โอโนะซึกะ โคมาจิ มัคคุเทศน์ผู้นำวิญญาณไปยังฮิกัน

"ยังไงซะช่วงนี้ก็คงไม่มีวิญญาณมาหรอก ออกไปเดินเล่นหน่อยละกัน" และแล้วเธอก็โดงานตามชีวิตประจำวันของเธอ

งูกับกบก็ยังต่อสู้กันอยู่

"อ๊ะคานาโกะ คอร็อกเกะอันนี้ของชั้นนะ" โมริยะ สุวะโกะ เทพกบผู้สร้างสรรค์ผืนแผ่นดินกำลังแย่งคอร้อกเกะกับคานาโกะ

"กบน่ะไม่จำเป็นต้องกินเยอะหรอกเอามาให้ชั้นนี่แหละ"ยาซากะ คานาโกะ เทพแห่งงูผู้สร้างสรรค์ผืนนภาพูดหยิ่งเทพกบ

"เอ่อ เดี๋ยวทำให้ใหม่ก็ได้นะคะ" โคจิยะ ซานาเอะ ผู้ฉองวายุที่สามารถสร้างปาฎิหารย์ พูดขึ้นมาเผื่อว่าจะหยุดการทะเลาะของเทพทั้งสองได้

"หน็อยคานาโกะวันนี้แหละต้องตัดสินรู้ดำรู้แดงให้ได้" ไม่สนใจซานาเอะ

"หึ กบน่ะไม่มีทางชนะงูหรอก" ไม่สนใจซานาเอะ

อาวุธเทพ「วงแหวนเหล็กแห่งโมริยะ」!!

ยันต์งู 「กราวนด์ เซอร์เพนท์」!!

"เอ่อ หยุดซะทีสิคะทั้งสองคน" ซานาเอะพูดเหมือนจะช่วย... แต่ทั้งคู่ก็ไม่สนใจซานาเอะ

"...................."

ปาฏิหารย์ครั้งใหญ่「สายลมเทพแห่งยาซากะ」!!

ไม่มีผีออกมาเร่ร่อนบนพื้นพิภพ

"หิวจังเลยแฮะ..."โคเมย์จิ ซาโทริ จ้าวแห่งวังวิญญาณพิภพกล่าวขึ้นมา

"นี่โอคูว์ ขึ้นไปเหนือพิภพแล้วซื้อเมล่อนปังให้กินหน่อยสิ"

"อ๋า ท่านซาโทริ เมล่อนปังนะคะ" เรย์อุจิ อุทสึโฮะ อีกานรกที่ควยคุมพลังงานนิวเคลียร์รับคำสั่งเจ้านาย

"อื้อ เมล่อนปัง" ซาโทริย้ำอีกที

"โอเคค่ะ เอ่อ ยากิโซบะปังนะคะ" อุทสึโฮะย้ำอีกที

"เมล่อนปังย่ะ"ซาโทริแก้คำผิดให้โอคูว์

ระหว่างเดินทางไปเรื่อยๆโอคูว์ก็ได้พบกับโอริน

"อ้าว โอคูว์จะไปไหนหรอ"คาเอนเบียว ริน แมวนรกที่คอยดูแลวิญญาณในนรกเก่า

"โอ้ะ โอริน ชั้นไปซื้อเอ่อ เมล่อนปังให้ท่านโคอิชิน่ะ"และแล้วเธอก็พลาดจนได้

"เอ๋ ท่านโคอิชิ... เค้าเพิ่งกลับมาจากการซื้อยากิโซบะปังให้ท่านโคอิชินะ"โอรินตกใจเล็กน้อยนึกว่าตนจำผิด

"เอ๋ แต่เมื่อกี้ท่านโคอิชิบอกว่าเอาเมล่อนปัง"โอคูว์ก็ยังทำพลาดอยู่

แล้วทั้งคู่ก็ถามกันไปตอบกันมาปล่อยให้เวลาผ่านไปนานพอสมควร

"อ๋า โอรินอยู่ตรงนี้นี่เอง หิวจะตายอยู่แล้วน้า" โคเมย์จิ โคอิชิ น้องสาวของซาโทริเข้ามาทักโอรินจากการตามหาเธอตั้งนาน

"อ๋า ท่านโคอิชิ ขนมปังที่ให้ซื้อนี่...เมล่อนปังหรอคะ" เธอลองถามโคอิชิดู

"ยากิโซบะปังตะหาก ทำไมล่ะเธอซื้อผิดหรอ"โคอิชิถามกลับ แต่โอรินก็ไม่น่าจะทำพลาด

"อ้าว...ก็โอคูว์บอกว่าท่านโคอิชิสั่งโอคูว์ให้ไปซื้อเมล่อนปัง...อ๊ะ นี่ยากิโซบะปังค่ะ"เธอลองถามทวนโคอิชิอีกทีพลางเอายากิโซบะปังที่เธอซื้อมาให้โคอิชิ

"เอ๋ ชั้นหมายถึงท่านโคอิชิที่เปิดตาแล้วตะหาก"โอคูว์กำลังหมายถึงตาที่สามของซาโทริ

"อันนั้นมันท่านซาโทริต่างหากเล่า จำซักทีเซ่!!" โอรินพูดเสียงดังใส่

"อ๋อ ท่านซาโทริ แฮะๆโทดทีจำผิด แต่ชั้นต้องไปซื้อยากิโซบะปัง ให้ท่านซาโทริแล้วล่ะไปก่อนนะ" แล้วเธอก็บินจากไป

โคอิชิที่กินยากิโซบะปังอยู่ก็ทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างออกตอนที่โอคูว์บินไปแล้ว

"ท่านพี่อยากกินเมล่อนปังอยู่นี่นา ถ้าจำไม่ผิด"

"อ๋า....โอคูว์...."โอรินทำหน้าเหมือนนึกออกตามว่าตอนแรกโอคูว์บอกว่าจะไปซื้อเมล่อนปัง

แล้วก็ไม่มีเรือสมบัติที่บินไปบินมาบนท้องฟ้า

"เห้อ เบื่อจังเลยน้า" ฮิจิริ เบียคุเรน แม่มดผู้เคยถูกขังนานพันกว่าปี

"ไม่มีอะไรน่าตกใจเกิดขึ้นรึไงนะ..." เธอพูดราวกับอยากให้บางอย่างเกิดขึ้น โดยไม่รู้เลยว่ามีบางสิ่งอยู่ข้างหลัง...

"แค้นนัก--- !"

"กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!"

ตึง ตึง ตึง ตึง คนกลุ่มหนึ่งที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของฮิจิริเบียคุเรนก็รีบวิ่งมาทันที

"ฮิจิริ เกิดอะไรขึ้น!!!" โทระมารุ โชว , คุโมอิ อิจิริน, มุราสะ มินามัตสึ และ นาซูริน ผู้ที่เคยติดหนี้บุญคุณของเบียคุเรนไว้ และก็สาบานกันว่าจะติดตามเบยคุเรนไปชั่วชีวิต

"ซิกๆ กะ ก็ ผี ร่ม" พูดไปร้องไห้ไป จับใจความไม่ถูกเลย

"ผีร่ม....หรือว่าหมายถึง"โทระมารุโชวนึกออกแล้วก็มองไปรอบๆ แล้วก็เจอที่หลังเบียคุเรน..

"เอ่อ ก็เห็นเธอบอกว่าอยากให้มีอะไรน่าตกใจเกิดขึ้นก็เลย..." ทาตาระ โคะกาสะ ผีร่มที่ชอบไปหลอกคนให้ตกใจพูดเหมือนแก้ตัวออกมา

"แก้ตัวฟังไม่ขึ้น!!!" โทระมารุ โชว และทั้งกลุ่มจึงหยิบสเปลการ์ดขึ้นมา

ร้องตะโกน「นัยน์ตายักษ์ของตาลุงหัวรั้นตกยุค」!!

ยันต์อ่าว「แฟนธอม ชิฟ ฮาร์เบอร์」!!

ยันต์แสง「แอบโซลูท จัสทิส」!!

ยันต์ตรวจตรา 「นาซูริน เพนดูลัม」!!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ทั้งๆที่วันวานก็ดูสงบสุขดี แต่กลับรู้สึกว่ามันมีอะไรไม่ถูกต้อง

ราวกับว่าจะมีอะไรบางอย่างที่ไม่ดีเกิดขึ้น มิโกะแห่งศาลเจ้าฮาคุเรย์คิดอย่างนั้น

---------------------------------------------------------------------------------------------------